PROMYK

W dniu 22 listopada 2013 roku w siedzibie naszego stowarzyszenia w Dopiewcu odbył się IX Przegląd Piosenki dla Osób Niepełnosprawnych „Złoty Słowik”. Na Przegląd przybyli zaproszeni goście: Wicestarosta Powiatu Poznańskiego p. Tomasz Łubiński, Dyrektor Wydziału Zdrowia i Polityki Socjalnej p. Teresa Gromadzińska, Dyrektor PCPR p. Elżbieta Bijaczewska oraz radni i kierownicy OPS. My jako gospodarze otworzyliśmy przegląd trzema piosenkami: Kayach „Na językach”, „A gdybym był młotkowym” Formacji Nieżywych Schabów w wykonaniu Wiolety Kosmacz i Marcina Pietrzaka i składankom fragmentów polskich piosenek o miłości w wykonaniu Moniki Andrzejewskiej i Rafała Weychana, nasi koledzy z Otusza zaprezentowali się w dwóch utworach, zespołowo w piosence „Ona jest ze snu” zespołu IRA oraz solowo w piosence „Do kołyski” zespołu Dżem w wykonaniu Małgorzaty Turowskiej.

W tegorocznym przeglądzie wzięły udział cztery stowarzyszenia. Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci Specjalnej Troski im. Leszka Grajka ze Swarzędza, Stowarzyszenie „Galiarda” z Poznania, Stowarzyszenie Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej „Razem” z Drzązgowa, Stowarzyszenie Przyjaciół Niewidomych i Słabowidzących w Poznaniu „Ognik”, Dom Środowiskowy Samopomocy z Puszczykowa. Dwie szkoły ze Stęszewa i „Zawsze Razem” z Poznania, jeden Ośrodek Szkolno-wychowawczy z Mosiny, Wielkopolski Związek Inwalidów Narządu Ruchu w Owińskach i jeden wykonawca indywidualny Przemek Biniak artyści zaprezentowali się w interpretacjach utworów takich wykonawców jak Eleni, Anna Jantar i pani Ireny Jarockiej oraz Stare Dobre Małżeństwo.

Wszyscy uczestnicy przeglądu otrzymali pluszowego misia oraz koszulkę z logo przeglądu, a także zostali wyróżnieni statuetkami i dyplomem. Dzięki czemu wszyscy mogli poczuć smak wygranej. Na koniec tradycyjnie jak co roku zabłysnęły racę na ogromnym torcie z okazji 10 rocznicy otwarcia Warsztatów Terapii Zajęciowej w Dopiewcu.

Uczestnik WTZ „Promyk” w Dopiewcu
Monika Andrzejewska

Zapraszamy do obejrzenia galerii.

29 października 2013 roku część naszej warsztatowej ekipy(większość) udała się na film pt. „Chce się żyć” do jednego z poznańskich kin. A oto kilka naszych przemyśleń, wrażeń i refleksji na temat…

Ania Dudziak:
„ Dla mnie była to niezwykle fascynująca przygoda, ponieważ po raz pierwszy w moim życiu miałam okazję wybrać się do kina. Bardzo mocno wzruszyła mnie historia głównego bohatera – Mateusza, który pomimo swojej głębokiej niepełnosprawności był bardzo mądry. Przez cały film bardzo wczuwałam się w jego sytuację życiową dlatego, że z własnego doświadczenia wiem jak trudno jest udowodnić zdrowym ludziom, że niepełnosprawny człowiek też ma swoje marzenia i uczucia. Polecam ten film zwłaszcza osobom, które nie miały okazji zetknąć się z osobami niepełnosprawnymi.”

Wioleta Kosmacz:
„Kiedy główny bohater został przez komisję lekarską źle oceniony przypomniała mi się historia z mojego szkolnego „supełka” (myślałam wtedy, że za chwilę się popłaczę). Później gdy główny bohater pokazał co potrafi i na co go stać poczułam ulgę, a muzyka w filmie działała kojąco.”

Kornel Klorek:
„Mi w tym filmie najbardziej podobało się powiedzonko Mateusza i jego ojca – „Dobrze jest”. I podobała mi się scena, w której wolontariuszka zabiera Mateusza do swojego rodzinnego domu na przyjęcie urodzinowe jej ojca i informuje swoją rodzinę, że Mateusz to jej chłopak, i że jest dorosły i może pić alkohol(!). Podobała mi się też scena, w której nauczycielka języka Blissa uczy Mateusza porozumiewać się nim.”

Asia Sapała:
„Dla mnie ten film był ogólnie wzruszający. Szczególnie podobała mi się ostatnia scena, w której główny bohater udowadnia przed komisją, że rozumie ich pytania. Podobała mi się również technika jaką Mateusz jako mały chłopiec wspinał się na parapet okna w swoim pokoju żeby obserwować świat.”

Łukasz Lenarczyk:
„Film opowiadał o niepełnosprawności. Jest wart obejrzenia.”

Monika Andrzejewska:
„Najbardziej w filmie podobały mi się sceny, w których matka głównego bohatera odwiedza go w ośrodku dla niepełnosprawnych, w którym zamieszkał. Ciekawa dla mnie była również historia jego przyjaźni z dziewczyną z sąsiedniego bloku, kiedy Mateusz mieszkał jeszcze razem ze swoją rodziną.”

 (spisała Monika Andrzejewska)
uczestnik WTZ PROMYK w Dopiewcu

W sobotę, 26 października 2013r. w hali GOSIR-u w Dopiewie o godzinie 11.00 odbył się XII Powiatowy Turniej Bocci.

Uroczystego otwarcia dokonał wicewójt gminy Dopiewo pan Tadeusz Zimny oraz dyrektor PCPR Elżbieta Bijaczewska. Prezes Stowarzyszenia Na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „Promyk” pan Bogdan Maćkowiak przywitał wszystkich przybyłych zawodników oraz zaproszonych gości.

Jak na prawdziwą olimpiadę przystało, turniej rozpoczęto od zapalenia znicza olimpijskiego, podniesiono flagę olimpijską. W uroczystej sztafecie ze zniczem przy akompaniamencie orkiestry brali udział przedstawiciele poszczególnych drużyn na wózkach. W tym roku w turnieju wzięła udział rekordowa liczba 46 zespołów z piętnastu stowarzyszeń, 150 osób z całego powiatu poznańskiego. W półfinale rywalizowały ze sobą drużyny z Otusza i Owińsk, jednak w finale zmierzyły się ze sobą dwie drużyny z Warsztatu Terapii Zajęciowej „Pawełek” i to one stanęły na podium. Wszyscy zawodnicy otrzymali dyplomy i puchary na pamiątkę udziału w tym jedynym w swoim rodzaju integracyjnym święcie.

Impreza odbyła się dzięki sponsorom: Starostwu Powiatowemu w Poznaniu, firmie Novol, Mondi oraz przy ogromnym wsparciu pana radnego Powiatu Leszka Nowaczyka, Piekarnia-Cukiernia „Nowaczyk”.

Zapraszamy do obejrzenia galerii z tego wydarzenia

W sobotę 12.10.2013r. Bukowski Klub Biegacza i Ośrodek Sportu i Rekreacji, przy pomocy Stowarzyszenia na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „Promyk” zorganizowali na stadionie w Buku bieg pod hasłem „BIEGAM BO LUBIĘ, POMAGAM BO CHCĘ. W imprezie tej wzięli udział uczestnicy WTZ Promyk w Otuszu i Dopiewcu oraz sprinterzy z Bukowskiego Klubu Biegacza. Był to bieg na 400 m, czyli jedno okrążenie wokół stadionu.

Zawody rozpoczęły przemówienia wygłoszone przez organizatorów imprezy.

Jako pierwsi wystartowali uczestnicy Promyka. Zawodnicy mający jakiekolwiek problemy w poruszaniu się byli wspierani przez doświadczonych biegaczy, którzy w trakcie biegu służąc swoim ramieniem pomagali im dobiec do mety. W ten sposób dopingowali nas, aby coraz bardziej i coraz szybciej chciało się biec. Dzięki temu jeszcze bardziej czuło się chęć zdobycia jak najwyższego jak na swoje możliwości wyniku. Jako pierwszy dystans 400 m. ukończył Dariusz Karpiński, a druga była Kamila Gibka z Promyka w Dopiewcu. Natomiast jako trzeci a zarazem jako pierwszy z otuskiego Promyka, bieg ukończył Przemysław Mikołajczak. Po chwili na mecie pojawiła się Małgorzata Turowska także z Promyka w Otuszu. Następnie do mety szczęśliwie dotarła reszta promykowych biegaczy. Po wyczerpującym wyścigu sprinterskim, wszyscy nasi zawodnicy otrzymali medale oraz odblaskową opaskę z napisem: AKTYWNA GMINA BUK. Gdy opadły emocje można było poczęstować się drożdżówkami i napić wody. Z około półgodzinnym opóźnieniem na stadion dotarł Marcin Kasperski. Wprawdzie ominął go bieg, w którym uczestniczyli jego koledzy z Promyka, Marcin jednak sprężył się i wygrał wyścig. Tym sposobem pokonał biegaczy z Bukowskiego Klubu Biegacza!

Dziękujemy panu Piotrowi Rusinowi za udostępnienie zdjęć.

Zapraszamy do obejrzenia galerii

Dnia 09.10.2013r. wybraliśmy się cała grupą na wycieczkę do największej w Europie Wioski Indiańskiej w Józefowie. Organizatorzy zadbali o mnóstwo atrakcji takich jak: rzucanie podkową, strzelanie z karabinu do butelek, mistrzem tej konkurencji okazała się Anna Dudziak, dojenie krowy, dziewczyny kontra chłopacy, lepsze okazały się dziewczyny. Największą atrakcją było ujeżdżanie byka, ponieważ dostarczyła najwięcej śmiechu.

Każdy z nas dostał pamiątkowe zdjęcie w kapeluszu i ze strzelbą w ręku.

Po obiedzie na zakończenie tej pełnej wrażeń wycieczki braliśmy udział w imprezie w stylu country.

Zapraszamy do obejrzenia galerii z wyjazdu.

Trzeciego października wzięliśmy udział w XI Festynie Integracyjnym pn. „Barierom Stop” o Puchar Starosty Poznańskiego. Na teren Domu Pomocy Społecznej w Lisówkach dotarliśmy około godziny 10:00. Przywieźliśmy prace plastyczne o tematyce jesiennej do ,,Schronu Sztuki”.

Impreza rozpoczęła się koncertem Libera finalisty programu „Bitwa na głosy”, który do jednej ze swoich piosenek zaprosił Sandrę Paetz z Warsztatów Terapii Zajęciowej w Swarzędzu. Sandra na „Zlocie Talentów 2013” w Puszczykowie otrzymała tytuł „Talentu roku”.

Spośród wszystkich uczestników WTZ „Promyk” w Dopiewcu, Kamila wybrała sześcioosobową drużynę – w jej skład weszli: Monika, Miłka, Łukasz, Marita i Marcin. Drużyna musiała wykonać osiem zadań na punkty. Konkurencja była duża, ale nagród starczyło dla wszystkich.

Oprócz prac plastycznych przywieźliśmy ze sobą do „Schronu Sztuki” piosenkę w klimacie jesieni pt.: „Pamiętasz była jesień” w wykonaniu Moniki Andrzejewskiej.

Galeria zdjęć

W dniu 27 września nasza ośmioosobowa ekipa udała się do Puszczykowa na I Powiatowy Przegląd Twórczości Artystycznej Osób Niepełnosprawnych – mieszkańców powiatu poznańskiego pn. „ZLOT TALENTÓW”.

Prezentowaliśmy swoje osiągnięcia w różnych kategoriach tj.:

• Teledysk (do utworu „Telefony” Republiki),
• Prezentacje wokalne (Monika Andrzejewska w utworze „Pamiętasz była jesień”),
• Małe formy teatralne (przedstawienie pt. „Ekscytujący świat ludzi”),
• Konkursy literacko-muzyczno-plastyczne (m.in. na „Portret ulubionego piosenkarza (zespołu)”; na „Plakat” zapraszający na występ wybranego solisty lub zespołu; na tekst literacki pt. „Czym jest dla mnie muzyka?”; na „niepowtarzalny instrument muzyczny”).

Zostaliśmy docenieni w trzech z tych kategorii i otrzymaliśmy nagrody.

Zajęliśmy dwa trzecie miejsca – za teledysk i przedstawienie, i pierwsze miejsce w konkursie na plakat wybranego zespołu (czyli plakat „Arki Noego” wykonany przez Wioletę Kosmacz, Martę Jazdończyk i Mateusza Patalasa).

Przegląd zakończył koncert zespołu „Strefa zero”.

Galeria zdjęć

Piękną wrześniową porą witaliśmy jesień w Puszczy Zielonce. Nasze warsztaty z Dopiewca i Otusza miały okazję spędzić dwa dni (23-24 września) na łonie natury, tuż za granicami Poznania, w Parku Krajobrazowym z malowniczymi jeziorami. Mieszkaliśmy w samym sercu puszczy, na szczęście nie pod gołym niebem, ale w komfortowym ośrodku poznańskiego Uniwersytetu Przyrodniczego. Po zakwaterowaniu ochoczo pomaszerowaliśmy ścieżkami pieszych wędrówek zbierając dary jesieni – grzyby, szyszki, liście, kasztany, żołędzie. Spacery zaostrzały apetyty, więc obiad serwowany w ośrodku szybko znikał z talerzy, a po krótkiej sjeście i przerwie na kawę, pan kierownik zaprosił nas na biesiadę przy ognisku.

Wieczorem zorganizowaliśmy dyskotekę – tym razem pod szyldem „ Muzyka lat osiemdziesiątych”, dziewczęta z zapałem robiły kolorowe makijaże, czesały wymyślne fryzury, zakładały kolorowe rajstopy i świecące bluzki, a potem tańczyły do upadłego, czyli do godziny 22.00. Drugiego dnia panie terapeutki zaprosiły nas do wspólnej zabawy, był konkurs inspirowany programem telewizyjnym „Idź na całość” oraz quiz z wiedzy przyrodniczej, w szranki stanęły drużyny z Dopiewca i Otusza, wszyscy uczestnicy zostali przez pana kierownika hojnie obdarowani upominkami. Przed południem wybraliśmy się na spacer do arboretum leśnego, gdzie robiliśmy pamiątkowe zdjęcia. Czas nieubłaganie ucieka, więc nasz pobyt dobiegł końca. Po pysznym obiedzie spakowaliśmy się, sprzątnęliśmy swoje pokoje, pożegnaliśmy naszych gospodarzy, dziękując im za miłą gościnę i wróciliśmy zrelaksowani do domów.

Zdjęcia z wyjazdu

W dniu 17 września 2013 Kapituła Konkursu przyznała tytuł Super Lodołamacza 2013 Stowarzyszeniu na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „PROMYK” w Komornikach za szczególną wrażliwość społeczną i promowanie osób niepełnosprawnych w różnych dziedzinach życia.

Zdaniem Kapituły, działalność Stowarzyszenie na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „PROMYK” na polu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych stanowi wzór godny naśladowania.

Nagroda to uhonorowanie prezesa, który potrafi zaktywizować innych, pobudzić ich do działań, które pomagają osobom niepełnosprawnym powrócić do aktywnego udziału
w życiu społecznym i zawodowym oraz powoduje, że nie czują się oni bezradni
i osamotnieni.